कीर्तिपुरस्थित त्रिवि अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेट मैदानमा फ्लडलाइट जडान हुने खबर लामो समयदेखि नेपाली क्रिकेटको पूर्वाधारसँग जोडिएको सबैभन्दा ठूलो अपेक्षा थियो। तर ४७ करोड ३७ लाख रुपैयाँको ठेक्का सम्झौता भएपछि पनि आयोजना तोकिएको समयमै पूरा भएन। १४ जुलाई २०२५ सम्म काम सकिनुपर्नेमा म्याद गुज्रियो, दैनिक जरिवाना सुरु भयो र मैदानमा पोल ठड्याउने कामसमेत मनसुनी हिलोका कारण रोकियो।
अन्ततः १४ नोभेम्बरमा ६ वटै पोलमा ४२० वटा बत्ती जडान गरिएपछि आयोजना ९५ प्रतिशतभन्दा बढी पूरा भएको घोषणा भयो। त्यसको तीन दिनपछि, १७ नोभेम्बरमा नेपाल प्रिमियर लिगको उद्घाटन खेल जनकपुर बोल्ट्स र काठमाडौं गोर्खाजबीच कीर्तिपुर मैदानमा पहिलो पटक फ्लडलाइट मुनि खेलियो। नेपाली क्रिकेटका लागि यो क्षण प्रतीकात्मक मात्र थिएन; खेल सञ्चालनको समय, प्रसारणको ढाँचा र खेलाडीको तयारी बदल्ने पूर्वाधार मैदानमा उभिएको थियो।
तर यो उपलब्धिसम्म पुग्ने बाटो सीधा थिएन। सम्झौता, आयात, तेस्रो पक्षको निरीक्षण, भन्सार अवरोध, मनसुनी वर्षा र ११० टनको क्रेन राख्ने ठाउँसम्मको प्रबन्धले आयोजनाको वास्तविक जटिलता देखायो।
४७ करोडको सम्झौता र छोटो समयसीमाको दबाब
सहरी विकास मन्त्रालयअन्तर्गतको संघीय सचिवालय निर्माण तथा व्यवस्थापन कार्यालयले ६ मार्च २०२५ मा विशन–ईश्वरी जेभीसँग फ्लडलाइट जडानका लागि ४७ करोड ३७ लाख रुपैयाँमा सम्झौता गरेको थियो। त्यही समयमा मैदानको प्यारापिट निर्माणतर्फ ४९ करोड २५ लाख रुपैयाँको अर्को ठेक्का पनि अघि बढिरहेको थियो। यसले कीर्तिपुर मैदानलाई अन्तर्राष्ट्रियस्तरको क्रिकेट आयोजना गर्न मिल्ने पूर्वाधारमा रूपान्तरण गर्ने सरकारी योजनाको आकार देखाउँछ।
फ्लडलाइट आयोजनाको प्रारम्भिक समयसीमा १४ जुलाई थियो। ठेक्का सम्झौता भएको चार महिनाभन्दा केही बढी अवधिमा पोल, बत्ती, विद्युतीय प्रणाली, आधार संरचना र जडानको काम पूरा गर्ने लक्ष्य राखिएको थियो। कागजमा यो समयसीमा सम्भव देखिए पनि आयोजनाको वास्तविक काममा धेरै बाह्य पक्ष जोडिएका थिए।
मैदानमा अग्ला पोल ठड्याउनु सामान्य निर्माण कार्य होइन। पोल उत्पादन, ढुवानी, गुणस्तर परीक्षण, भन्सार प्रक्रिया, क्रेनको पहुँच, जग निर्माण र विद्युतीय जडान क्रमशः मिल्नुपर्छ। कुनै एउटा चरण रोकिँदा त्यसपछिका सबै काम प्रभावित हुन्छन्। कीर्तिपुरको आयोजनामा यही भयो।
१६ जुलाईसम्मको विवरणअनुसार फ्लडलाइट जडानमा भौतिक प्रगति ४५ प्रतिशत र वित्तीय प्रगति २९ प्रतिशत मात्र थियो। भौतिक कामको तुलनामा वित्तीय प्रगति कम देखिनु आफैंमा असामान्य होइन, किनकि ठूलो रकमको उपकरण आपूर्ति र अन्तिम जडानपछि मात्र भुक्तानीको ठूलो हिस्सा अघि बढ्न सक्छ। तर समयसीमा नाघिसक्दा पोल र उपकरणको आपूर्ति पूर्ण नहुनु भने आयोजनाको मुख्य जोखिम बन्यो।
म्याद सकिएपछि १५ जुलाईबाट ठेकेदारमाथि दैनिक जरिवाना सुरु भयो। सम्झौताअनुसार जरिवाना दर कुल बजेटको दैनिक ०.०५ प्रतिशत थियो। यो दरअनुसार प्रतिदिन २ लाख रुपैयाँभन्दा बढी रकम ठेकेदारको दायित्वमा थपिन सक्थ्यो। जरिवाना सुरु हुनु आयोजनाको अन्त्य होइन, तर सम्झौताले तोकेको कार्यसम्पादन समयभित्र काम हुन नसकेको औपचारिक संकेत भने हो।
ठेक्का सम्झौताको रकम ठूलो हुँदैमा मैदानमा खेल सुरु हुँदैन; पोल, उपकरण, मौसम र जडानको हरेक चरणले अन्तिम बलजत्तिकै निर्णायक भूमिका खेल्छ।
भन्सारदेखि तेस्रो पक्षको निरीक्षणसम्म
फ्लडलाइटका सुरुवाती तीन पोल भारतबाट आयात गरिएका थिए। ती पोल तेस्रो पक्षको निरीक्षणका कारण रोकिएका थिए। बाँकी तीन पोल भने त्यतिबेला उत्पादनकै क्रममा थिए। यसले आयोजनामा एउटै समयमा दुई फरक समस्या सिर्जना गर्यो—आइसकेका उपकरण स्वीकृति प्रक्रियामा अड्किए, अनि आवश्यक बाँकी संरचना उत्पादनमै थिए।
ठूला पूर्वाधार आयोजनामा तेस्रो पक्षको निरीक्षणलाई केवल प्रशासनिक औपचारिकता ठान्दा समस्या आउन सक्छ। पोलको धातु संरचना, भार वहन क्षमता, जडानका भाग र निर्माण मापदण्ड परीक्षण हुनुपर्छ। ४५ मिटर र ६० मिटर अग्ला पोल मैदानमा ठड्याइने भएकाले सानो त्रुटिले पनि पछि ठूलो सुरक्षा जोखिम निम्त्याउन सक्छ। त्यसैले निरीक्षण ढिलो हुनु असुविधाजनक भए पनि त्यसलाई हटाएर काम अघि बढाउनु प्राविधिक रूपमा उचित विकल्प हुँदैन।
त्यसैगरी, आन्दोलनका कारण भन्सार कार्यालयहरू बन्द हुँदा उपकरण आयातमा थप ढिलाइ भयो। कुन देशको आन्दोलनका कारण यस्तो अवस्था आएको थियो भन्ने विषय स्पष्ट रूपमा खुलाइएको छैन। तर यसको प्रत्यक्ष प्रभाव भने देखियो—सीमापार आपूर्ति शृङ्खला अवरुद्ध हुँदा नेपालभित्रको निर्माण टोलीले उपकरण पर्खनुपर्यो।
क्रिकेट मैदानको फ्लडलाइट प्रणाली केवल पोल र बत्तीको संयोजन होइन। त्यसमा संरचनात्मक पोल, प्रकाश फाल्ने उपकरण, विद्युतीय तार, नियन्त्रण प्रणाली, सुरक्षा उपकरण र मैदानको चारैतिर प्रकाश वितरणको सन्तुलन जोडिएको हुन्छ। सबै पोल एकैचोटि उपलब्ध नभएपछि जडानको क्रम, क्रेनको प्रयोग र विद्युतीय परीक्षणबीच तालमेल मिलाउन कठिन हुन्छ।
यस आयोजनामा ढिलाइको कारण एउटा मात्र थिएन। आपूर्ति र निरीक्षणको अवरोधले सुरुवातमा काम रोक्यो, अनि मौसमले मैदानमै आवश्यक भारी उपकरण लैजान नदिएर ढिलाइ थप्यो।
मनसुनी हिलो र ११० टनको क्रेन
कीर्तिपुरमा फ्लडलाइट पोल ठड्याउने काम मनसुनको बीचमा अघि बढिरहेको थियो। लगातारको वर्षापछि मैदानको केही भाग हिलो र दलदलमा परिणत भयो। ११० टनको क्रेन राखेर पोल उठाउन पर्याप्त स्थिर सतह आवश्यक पर्थ्यो। तर नरम माटोमा यति भारी क्रेन राख्दा उपकरण धसिन सक्ने, सन्तुलन बिग्रन सक्ने वा उठाइँदै गरेको पोलमा जोखिम उत्पन्न हुन सक्ने अवस्था थियो।
यो त्यस्तो समस्या हो, जुन ठेक्का सम्झौताको सामान्य समयतालिकामा प्रायः पर्याप्त रूपमा देखिँदैन। कागजमा क्रेन मैदानमा पुग्ने, पोल उठाउने र आधारमा जडान गर्ने काम केही दिनको हुन सक्छ। व्यवहारमा भने क्रेनको पहुँच, जमिनको भार वहन क्षमता, वर्षाको मात्रा र निर्माण क्षेत्रमा मानिस तथा उपकरणको आवागमन सबै मिल्नुपर्छ।
पछि सुख्खा माटो र गिट्टी बिछ्याएर क्रेन राख्ने आधार तयार पारियो। यो अस्थायी जस्तो देखिए पनि भारी उपकरण सञ्चालनका लागि अत्यावश्यक तयारी थियो। मैदानको घाँसे सतह जोगाउँदै क्रेनलाई सुरक्षित रूपमा राख्नुपर्ने भएकाले कामको गति स्वाभाविक रूपमा घट्यो।
पोल ठड्याउने क्रममा हावाको अवस्था पनि प्राविधिक पक्ष हो। अग्लो संरचना उठाउँदा क्रेनको बुम, पोलको तौल र हावाको दबाबबीच सन्तुलन कायम गर्नुपर्छ। यहाँ प्रयोग भएका पोलमध्ये केही ४५ मिटर र केही ६० मिटर अग्ला थिए। प्रत्येक पोलको तौल ३० टन थियो। त्यसैले यो काम सामान्य खम्बा गाड्ने प्रक्रिया थिएन; यो भारी संरचना उठाउने उच्च जोखिमको निर्माण चरण थियो।
मैदानको अवस्था सुधारिएपछि कामले गति लियो। १९ अक्टोबरसम्म सबै ६ वटा फ्लडलाइट टावर ठड्याउने काम सम्पन्न भयो। त्यसपछि आयोजनाको सबैभन्दा देखिने चरण पूरा भयो, तर बत्ती, तार, नियन्त्रण प्रणाली र परीक्षणका काम अझै बाँकी थिए।
६ टावर, ४२० बत्ती र मैदानको प्रकाश संरचना
कीर्तिपुर मैदानमा जडान गरिएका ६ वटा फ्लडलाइट टावरमध्ये केही ४५ मिटर र केही ६० मिटर अग्ला छन्। सबै टावरको तौल ३० टन रहेको छ। १४ नोभेम्बरसम्म ६ वटै पोलमा कुल ४२० वटा बत्ती जडान गरियो—प्रति पोल ७० वटा।
संख्या आफैंमा ठूलो देखिन्छ, तर क्रिकेट मैदानमा प्रकाशको गुणस्तर बत्तीको संख्या मात्रले निर्धारण गर्दैन। बत्ती कुन कोणमा राखिन्छ, मैदानका कुन क्षेत्रमा कति प्रकाश पुग्छ, ब्याटरको आँखामा चमक कति पर्छ, बलको उडान स्पष्ट देखिन्छ कि देखिँदैन र क्यामरा प्रसारणका लागि प्रकाश कत्तिको समान छ—यी सबै पक्ष महत्त्वपूर्ण हुन्छन्।
क्रिकेटमा विशेषगरी उच्च गतिमा आउने बलको दृश्यता निर्णायक हुन्छ। ब्याटरले बलको प्रारम्भिक दिशा, सीमको चाल र पिचबाट उछालिएको क्षण छुट्याउनुपर्छ। प्रकाश असमान भयो भने खेलाडीको प्रतिक्रिया समय प्रभावित हुन सक्छ। बाहिरी घेरामा फिल्डिङ गर्ने खेलाडीका लागि पनि अग्लो आकाशतर्फ जाने क्याच, सीमारेखातिर दौडिँदा बलको गति र बलको छायाले खेलको नतिजामा प्रभाव पार्न सक्छ।
यस कारण फ्लडलाइट प्रणालीलाई रंगशालाको सजावटी उपकरणका रूपमा बुझ्नु गलत हुन्छ। यो खेलको प्राविधिक वातावरण परिवर्तन गर्ने संरचना हो।
| प्राविधिक पक्ष | कीर्तिपुर फ्लडलाइट आयोजनाको अवस्था |
|---|---|
| फ्लडलाइट टावर | ६ वटा |
| टावरको उचाइ | ४५ मिटर र ६० मिटर |
| प्रत्येक टावरको तौल | ३० टन |
| कुल बत्ती | ४२० वटा |
| प्रति पोल बत्ती | ७० वटा |
| जडान पूरा भएको मिति | १४ नोभेम्बर २०२५ |
| पहिलो फ्लडलाइट खेल | १७ नोभेम्बर २०२५, एनपीएल उद्घाटन |
जडान सम्पन्न भएपछि पनि खेल सञ्चालनका लागि परीक्षण र समायोजन उत्तिकै महत्त्वपूर्ण हुन्छ। मैदानमा छायाँको वितरण, बत्तीको कोण, नियन्त्रण प्रणाली र प्रसारण क्यामराको दृश्यसँग सम्बन्धित पक्षलाई खेलअघि जाँच्नुपर्छ। उद्घाटन खेलमा प्रकाश सञ्चालन हुनु एउटा उपलब्धि हो, तर दीर्घकालीन गुणस्तर भने नियमित मर्मत र प्राविधिक निगरानीबाट मात्र कायम रहन्छ।
जरिवाना, ढिलाइ र ठेकेदारको जवाफदेहिता
आयोजना ढिलो हुनुका कारणहरू प्राविधिक र मौसमी थिए। तर कारण प्राविधिक भए पनि सम्झौतामा तोकिएको समयसीमा स्वतः समाप्त हुँदैन। यही ठाउँमा जरिवानाको व्यवस्था लागू हुन्छ। १४ जुलाईसम्म काम नसकिएपछि दैनिक कुल बजेटको ०.०५ प्रतिशत जरिवाना तोकिएको थियो।
यो दरलाई आयोजनाको आकारसँग जोडेर हेर्नुपर्छ। ४७ करोड ३७ लाख रुपैयाँको बजेटमा दैनिक ०.०५ प्रतिशत भनेको २ लाख रुपैयाँभन्दा बढी हुन्छ। केही साताको ढिलाइमै रकम उल्लेख्य बन्न सक्छ। यद्यपि ठेकेदारले जरिवानाबापत कुल कति रकम बुझायो भन्ने अन्तिम विवरण सार्वजनिक रूपमा स्पष्ट छैन। त्यसैले निश्चित रकम दाबी गर्नु उपयुक्त हुँदैन।
जरिवाना केवल आर्थिक सजाय होइन, सार्वजनिक पूर्वाधारमा समय व्यवस्थापनको जवाफदेहिता कायम गर्ने माध्यम पनि हो। सरकारी आयोजनामा म्याद थप्ने, कारण प्रमाणित गर्ने र जरिवाना लगाउने प्रक्रिया पारदर्शी हुनुपर्छ। उपकरण आयातमा बाह्य अवरोध भए पनि ठेकेदारले आपूर्ति योजना, वैकल्पिक ढुवानी, मौसमअनुकूल कार्यतालिका र जोखिम व्यवस्थापनमा कति तयारी गरेको थियो भन्ने प्रश्न उठ्छ।
यहाँ आयोजनाको मूल्याङ्कन दुई तहमा गर्नुपर्छ।
पहिलो, ढिलाइका वास्तविक कारणहरू के थिए? तेस्रो पक्षको निरीक्षण, भन्सार अवरोध र मनसुनी हिलो तथ्यमा आधारित कारण हुन्। दोस्रो, यी जोखिम देखिएपछि निर्माण व्यवस्थापनले के वैकल्पिक योजना बनायो? यदि वर्षायाममा क्रेन राख्ने जमिनको तयारी सुरुमै गरिएको भए पोल ठड्याउने चरण छिटो हुन सक्थ्यो कि सक्दैनथ्यो? यदि आयातमा ढिलाइको सम्भावना पहिल्यै देखिएको भए उत्पादन र ढुवानीको तालिका फरक बनाउन सकिन्थ्यो कि सकिँदैनथ्यो?
यी प्रश्नको उत्तरले भविष्यका रंगशाला आयोजना सुधार्ने बाटो देखाउँछ। एउटा परियोजना अन्ततः पूरा भयो भनेर मात्र व्यवस्थापन सफल भएको निष्कर्ष निकाल्न मिल्दैन। लागत, समय, गुणस्तर र सुरक्षा—चारै पक्षको हिसाबले परिणाम मापन गर्नुपर्छ।
एनपीएलले देखाएको नयाँ खेल समय
१७ नोभेम्बरमा जनकपुर बोल्ट्स र काठमाडौं गोर्खाजबीचको नेपाल प्रिमियर लिग उद्घाटन खेल फ्लडलाइट मुनि आयोजना भयो। कीर्तिपुर मैदानमा पहिलो पटक दिवा–रात्री खेल सञ्चालन हुनु आयोजनाको प्रत्यक्ष परीक्षणसमेत थियो।
दिवा–रात्री खेलले खेलाडीको तयारीमा फरक माग राख्छ। दिउँसोको खेलमा पिचको तापक्रम, हावाको दिशा र बलको व्यवहार एउटा ढाँचामा हुन्छ। साँझतिर तापक्रम घट्न सक्छ, आर्द्रता बढ्न सक्छ र बलको स्विङ वा सीम मुभमेन्टमा फरक देखिन सक्छ। प्रकाशमा खेल्दा ब्याटरको दृश्य अनुकूलन, फिल्डरको क्याचिङ अभ्यास र विकेटकिपरको प्रतिक्रिया प्रशिक्षण पनि नयाँ परिस्थितिअनुसार विकास गर्नुपर्छ।
विशेषगरी टी–२० क्रिकेटमा टर्निङ प्वाइन्ट प्रायः केही ओभरमै आउँछ। पावरप्लेमा काउन्टर अट्याक गर्ने ब्याटिङ योजना, बीचका ओभरमा स्पिनरको गति नियन्त्रण र अन्तिम ओभरमा यर्कर तथा स्लोअर बलको प्रयोग प्रकाशको अवस्थामा पनि प्रभावकारी हुनुपर्छ। खेलाडीले फ्लडलाइटमा पर्याप्त अभ्यास नगरेसम्म रणनीतिक फर्मेसन कागजमै सीमित रहन सक्छ।
फ्लडलाइट आएपछि प्रशिक्षकहरूले अभ्यास समयसमेत पुनःव्यवस्थित गर्नुपर्नेछ। साँझको प्रशिक्षणमा बलको दृश्यता, बलिङ रनअप, क्याचिङ र आउटफिल्डको गतिको मूल्याङ्कन गरिनुपर्छ। फिजिकल कन्डिसनिङमा पनि समयअनुसार परिवर्तन आउन सक्छ, किनकि राति खेलिने टी–२० मा खेलाडीको शरीरको तापक्रम, पुनःस्थापना र निद्राको चक्रसँग सम्बन्धित पक्षहरू जोडिन्छन्।
एनपीएलका ३२ खेलमध्ये २३ खेल फ्लडलाइट मुनि खेलाउने तालिका थियो। यसको अर्थ सबै खेल राति हुने होइन, तर प्रतियोगिताको ठूलो हिस्सा नयाँ प्रकाश संरचनामा निर्भर रहनेछ। यसले खेलाडी र मैदान व्यवस्थापन दुवैलाई नियमित रूपमा फरक परिस्थितिमा काम गर्न बाध्य बनाउँछ।
प्रसारणका लागि पनि यो परिवर्तन महत्त्वपूर्ण छ। दिवा–रात्री खेलले दर्शकको समयतालिका फराकिलो बनाउँछ। काम वा अध्ययनपछि मैदानमा पुग्ने दर्शकको संख्या बढ्न सक्छ। १० हजार दर्शक क्षमताको प्यारापिट निर्माणसँगै फ्लडलाइटले मैदानको व्यावसायिक उपयोगका लागि नयाँ सम्भावना खोल्छ। तर त्यसका लागि यातायात, सुरक्षा, प्रवेश व्यवस्थापन, विद्युत् ब्याकअप र खेलपछि दर्शक बाहिरिने व्यवस्थासमेत समान गतिमा सुधारिनुपर्छ।
फ्लडलाइटपछि अब असली परीक्षा
कीर्तिपुरमा फ्लडलाइट जडान पूरा हुनु नेपाली क्रिकेट पूर्वाधारको एउटा निर्णायक चरण हो। तर अब ध्यान उद्घाटनको दृश्यबाट हटेर सञ्चालनको निरन्तरतामा जानुपर्छ। ६ वटा अग्ला टावरमा जडान गरिएका ४२० बत्ती नियमित रूपमा सञ्चालन गर्न प्राविधिक जनशक्ति, मर्मत तालिका र विद्युत् सुरक्षा प्रणाली आवश्यक हुन्छ।
आयोजनाबाट सिक्नुपर्ने केही स्पष्ट पाठ छन्।
१. आयातमा निर्भर संरचनाका लागि समयको अतिरिक्त प्रबन्ध चाहिन्छ। तेस्रो पक्षको निरीक्षण र भन्सार प्रक्रियाले समय लिन सक्छ। त्यसैले ठेक्का सम्झौतामा उपकरण स्वीकृति र ढुवानीको सम्भावित ढिलाइलाई यथार्थ रूपमा समेटिनुपर्छ।
२. मनसुनलाई निर्माण तालिकाको मुख्य जोखिम मान्नुपर्छ। भारी क्रेन प्रयोग हुने कामका लागि जमिन सुदृढीकरण, गिट्टी बिछ्याउने र पहुँच मार्ग तयार गर्ने काम वर्षा सुरु हुनुअघि नै गरिनुपर्छ।
३. भौतिक प्रगति र वित्तीय प्रगतिलाई अलग-अलग पढ्नुपर्छ। ४५ प्रतिशत भौतिक र २९ प्रतिशत वित्तीय प्रगतिले आयोजनाको अवस्था बुझ्न संकेत दिन्छ, तर यसलाई उपकरण आपूर्ति र भुक्तानीको संरचनासँग जोडेर मात्र सही अर्थ निकाल्न सकिन्छ।
४. फ्लडलाइटको गुणस्तर खेल सुरु भएपछि मात्र होइन, परीक्षणमै प्रमाणित हुनुपर्छ। बत्तीको समानता, छायाँ, क्यामरा प्रसारण र खेलाडीको दृश्यतामाथि नियमित प्राविधिक परीक्षण आवश्यक हुन्छ।
५. पूर्वाधारसँगै खेल सञ्चालनको योजना अघि बढ्नुपर्छ। राति खेल आयोजना गर्न मैदान तयार भएर मात्र पुग्दैन। खेलाडीको अभ्यास, दर्शक व्यवस्थापन, सुरक्षा, प्रसारण र विद्युत् ब्याकअप एउटै सञ्चालन योजनामा जोडिनुपर्छ।
कीर्तिपुरको फ्लडलाइट आयोजना ढिलाइपछि पूरा भएको परियोजना हो। यसमा सरकारी ठेक्का व्यवस्थापनको कमजोरी, बाह्य आपूर्ति अवरोध र मौसमजन्य चुनौती सबै देखिए। तर अन्तिम मूल्याङ्कन उपलब्धिको फोटोमा होइन, आगामी सिजनहरूमा गर्नुपर्नेछ—बत्ती कति भरपर्दो छन्, खेलाडीले रातिको परिस्थितिमा कति सहज प्रदर्शन गर्छन्, मैदानले कति नियमित अन्तर्राष्ट्रिय र घरेलु खेल धान्छ, र मर्मत प्रणाली कति सक्षम छ भन्ने आधारमा।
नेपाली क्रिकेटले अब दिवा–रात्री खेलको ढोका खोलेको छ। अर्को कदम भनेको त्यो ढोका हरेकपटक सुरक्षित, समान प्रकाश र व्यावसायिक खेल सञ्चालनसहित खुला राख्नु हो। फ्लडलाइट जडानले कीर्तिपुरको रात उज्यालो बनाएको छ; अब त्यस उज्यालोको प्राविधिक गुणस्तर र व्यवस्थापकीय निरन्तरता मैदानको वास्तविक परीक्षा हुनेछ।
Related reading: नेपाल प्रिमियर लिग: नेपाली क्रिकेटको विकास and खेलाडीको अस्ट्रेलिया पलायन: सुरक्षित भविष्य कि.